آرشیوداری شنيداري، دیداری و اطلاع رساني

حق مؤلف به منزله حقی قانوني برای حفظ مالکيت معنوی يک اثر، در قالب های مادی معينی، تعريف می شود. صاحب حق مؤلف، اختيار کنترل، يا حداقل حق دريافت وجهی مناسب، برای تكثير مجدد آثارش را دارد. حق مؤلف برای مدت معيني، که در کشورهای مختلف متفاوت است، معتبر است. حق مولف با مالكيت بومی که لزوماً به دورة زماني معينی محدود نمي شود، تفاوت دارد. همچنين حق مؤلف که شامل حقوق معنوي، مثل حقوق نويسندگان، آهنگسازان  و اجراکنندگان است، از توزيع آثار آنها با تغيير نام و توزيع آن ، يا هر گونه تغييری که به شيوه ای غير مجاز صورت گيرد جلوگيري می كند. اخيرا حقوق معنوي در قوانين بسياری از کشورها اجرا می شود.

1- اجراهاي قطعات منتشر شده موسيقی كه شامل حقوق مادی خاصي (غالبا حقوق مادی حق پديدآورنده براي باز توليد آثار ادبی، نمايشي يا موسيقايي خود در سوابق شنيداری (گرامافون ها يا تثبيت ديداری شنيداری) است، در مفهوم گسترده تر کلمه دربرگيرنده رويه های الکترونيکی و صوتی الکترونيکی است که بصورت مکانيکی توليد شده اند. حقوق مادی آثار موسيقايي باکلام يا بی کلام ، معمولا از سوی انجمن ها يا سازمانهای ذيربط پديدآور، کنترل می شود. برخي قوانين حق مؤلف، در پروانه هاي اجباری که به توليدكنندگان صفحه های آثار موزيكال و هر گونه متون متعلق به آن واگذار می شود، پيش بينی شده است. (اصطلاحنامه وايپو، صفحه 157)

2- حقوق معنوي انحصاري پديدآورندگان در متون نوشتاری، و آهنگسازان در عناوين ضبط شده از اين جمله اند؛

3- خود اجراکنندگان، که مشمول حقوق اجرا کننده مي شوند؛

4- حق ضبط،كه تحت مالكيت شركت ضبط كننده‏اي است كه سوابقی را منتشر كرده است.
در سوابق شنيداری، علاوه بر حقوق مذکور، حقوق ديگری وجود دارد که ضميمه اثر هنری است،  اين حقوق متعلق به اسناد همراه (مثل يادداشت های روی جلد) و طراحی متعلق به بسته بندی اثر شنيداری است.
سوابق شنيداری رسانه‏اي (راديو و تلويزيونی) ممکن است علاوه بر شرکت رسانه ای به عنوان مالک حقوقی برنامه پخش شده، دربند حقوقي، مشابه حقوق سوابق شنيداری منتشر شده نيز باشند.